Hartelijk welkom, geweldig dat jullie allemaal gekomen zijn naar deze verscholen oase midde
n in Den Haag, die vanmiddag eenmalig dienst doet als verlengstuk van onze huiskamer. Ik wil een paar dingen vertellen over waar en waarom we hier zijn.
Vandaag exact 1739 dagen geleden bleek dat de crowdfundingsactie ‘Geef Roeland Vleugels’ haar streefbedrag had gehaald. Dat betekende dat een prachtige pianist zijn droomvleugel kon aanschaffen en wij als deelnemers aan de actie aanspraak mochten maken op de tegenprestatie: een huiskamerconcert.
We boekten hem in op vrijdag 13 maart 2020. Alles was geregeld … en toen kwam corona, en het land ging op slot. In de annuleringsmail schreven we: ‘Van uitstel komt geen afstel, dat beloven we.’
Dan spoel ik 4,5 jaar vooruit. We zijn hier in een kerk, dus dat kan gewoon. Eind vorig jaar bezocht Martien een evenement van onze vriendin Sarah, vandaag ook aanwezig. Het was hier in de Barthkapel. Wij wonen inmiddels 20 jaar in Den Haag, Martien zelfs nog wat langer, en hadden en er nog nooit van gehoord. Wat een mooie plek, dacht ze, en het nog altijd openstaande huiskamerconcert popte bij haar op. In diezelfde week stuitte ikzelf op de aankondiging van een pianoconcert van Roeland – uitgerekend in deze zelfde kapel. Wat een bijzonder toeval. Zou het niet leuk zijn om het huiskamerconcert dat we nog altijd tegoed hadden op deze plek te plannen? Zodat we zijn optreden met meer mensen konden delen?
Roeland vond het meteen een mooi idee. Hij wist ons ook te vertellen dat de beheerder, Arjen, net als wij vrijwilliger is bij het mooiste boekwinkeltje van Den Haag, Colette & Co, waar Martien & ik zoals de meesten van jullie weten afgelopen jaar een boek over schreven. En zo was de cirkel helemaal rond.
De geschiedenis is niet heel verheffend. Deze kapel is in 1906 gebouwd voor de Zusters van Liefde, ook wel Zusters Onder de Bogen genoemd. Zij behoorden tot een rooms-katholieke congregatie en woonden en werkten in een klooster hierachter aan de Prinsegracht. Naamgever van de orde én oorspronkelijk ook de kapel, was de Milanese aartsbisschop Sint-Carolus Borromeus, een belangrijk kerkhervormer uit de 16e eeuw.
Na het vertrek van de zusters wilde de gemeente de panden aan de Prinsegracht, de kapel en de kloostertuin slopen om plaats te maken voor nieuwbouw. Zover is het nooit gekomen; de Barthkapel wordt nu beheerd door de Stichting Behoud Waardevol Erfgoed in Den Haag en verhuurd als spiritueel, cultureel en sociaal centrum.
Ik stop bijna met praten want het is tijd voor muziek. Kort voor de zomer waren we bij het concert Roeland waarvan ik die aankondiging had gezien. Het werd een magische middag op deze magische plek. Hij ging zitten, het werd heel even stil, en vanaf het moment dat hij begon te spelen nam hij alle aanwezigen mee naar een andere dimensie. Sta me toe op deze stichtelijke plek even filosofisch te worden en Jean-Paul Sartre aan te halen, die ons met zijn existentialisme leert dat ons bestaan, onze existentie, vooraf gaat aan onze essentie, ons wezen. Door te bestaan en door in vrijheid onze keuzes te maken en onze daden te verrichten, wordt uiteindelijk achteraf bepaald wat onze essentie, onze raison d’etre eigenlijk was. Ik weet het, een veel te kort-door-de-bocht-samenvatting van een theorie die veel complexer is. Maar wat ik wil zeggen is dit: Ik geloof dat we onderweg wel eens van die momenten beleven waarop existentie en essentie heel even mooi samenvallen, waarop we even een glimp opvangen van wat die essentie zou kunnen zijn. Voor mijn gevoel zijn dat de grootste geluksmomenten. Dan gebeurt er iets. Ik heb dat persoonlijk nooit als ik naar een politiek debat kijk of als ik het nieuws lees, wat ik best veel, te veel, doe. Wél kan ik het hebben op de racefiets, of als ik vanaf de Ierse kliffen over de oceaan tuur, of bij een concert van de ongeëvenaarde singer-songwriter Damien Rice. Eigenlijk sowieso bij mooie muziek. Roeland heeft de unieke gave om dat gevoel met zijn pianospel op te wekken. Het komende uur hoef je maar één ding te doen: geef je aan hem over en laat je door hem raken en meevoeren. We zijn in goede handen.
Martien, Roeland, aan jullie!